خطر‌هایی که زبان فارسی را تهدید می‌کند

سالهاست که برخی از ادیبان و دانشمندان دردشناسِ درمان‌اندیش هشدار می‌دهند که زبان فارسی در خطر است و از دست‌اندرکاران زبان فارسی می‌طلبند که تا دیر نشده، تا زبان فارسی لطمه‌هایی جبران ناپذیر نخورده و از زندگی معنوی و علمی معاصر خیلی عقب نیفتاده است، به رفع خطرهایی بپردازند که این زبان عزیز را تهدید می‌کند......

برگی از دفتر کهن اسرار التوحید

 
شیخ ما [ابوسعید ابوالخیر] قدس‌الله روحه‌العزیز روزی در حمام بود. درویشی شیخ را خدمت می‌کرد و دست بر پشت شیخ می‌نهاد و شوخ1 بر بازوی شیخ جمع می‌کرد؛ چنانک رسم قایمانِ2 گرمابه باشد تا آن کس ببیند که او کاری کرده است. پس در میان این خدمت، از شیخ سؤال کرد که: «ای شیخ، جوانمردی چیست؟» شیخ ما حالی گفت: «آنک شوخ مرد پیش روی او نیاری!»

نظر داریوش آشوری درباره واژه‌سازی فارسی

داریوش آشوری با اشاره به پرمایه بودن زبان فارسی از نظرِ امکاناتِ واژه‌سازی، اظهار می‌کند که امروز واژه‌سازیِ قیاسی (یعنی ساختنِ واژه‌هایِ تازه به قیاسِ الگوهایِ زبانیِ موجود) راه خود را گشوده است....

رونمايي كهن‌ترين نسخه فارسي تاريخ‌دار جهان

كهن‌ترين نسخه فارسي تاريخ‌دار جهان با نام «الابنيه عن حقايق الادويه» كه در شوال 447 (دي / بهمن 434) نوشته شده است، به كوشش مركز پژوهشي ميراث مكتوب و با همكاري انتشارات فرهنگستان علوم اتريش رونمايي شد...

تاثير انكار ناپذير ادبيات فارسي بر لئوتولستوي

تولستوي روي آثار فولكلور فارسي نيز همين كار را انجام داده است. او از ترجمه‎هاي انگليسي به فرانسوي گوناگوني استفاده كرده و با دقت روي آن‌ها كار كرده و آن‌ها را براي خوانندگان روسي جالب ساخته، در حالي كه سعي كرده اصالت‎شان حفظ شود.....

اشاره‎اي كوتاه به توانمندي‎ و قدرت زايش زبان فارسي

روزي رضا شاه كه عصبي مزاج و بد عنق بود، به اطرافيان دستور داد برايش شير بياورند، خدمه نفهميدند شاه چه نوع شيري را مي‎خواهد و جرات پرسش نيز نداشتند، از اين رو، بعد از رايزني، سه نوع شير به حضور شاه آوردند و عرض كردند اعلي‎حضرت كدام شير را فرموده‎اند؟!
اين سه شير شامل شيرخوراكي، شير آب، و يك قلاده شير درنده بود.
بدخواهان و كج‏فهمان اين گونه داستان‎ها را نشانه‎ي ضعف زبان فارسي و ناتواني آن در زايش و آفرينش مي‎دانند....

زبان فارسي به گستردگي همه‌ي آسيا

در دوران باستان، آسياي کوچک هميشه بخشي از شاهنشاهي ايران بود و در دوران نو (دوران اسلامي) نيز، اين بخش جدا از ايران نبود، تا پيدايي و برپايي حکومت عثماني. در اين دوران نيز، گرچه وحدت سرزميني دست‌خوش جدايي شد؛ اما زبان فارسي، هم‌چنان زبان درباري بود و سخن گفتن بدان، موجب فخر دانش‌مندان و مردم عادي بود.....